30 jaar "Der Franzose" in Vechta

Eind februari 2018. Sinds een paar dagen is het een geweldig winterwonderland in het noorden van Duitsland. Het is behoorlijk koud, zelfs midden op de dag blijft de temperatuur onder 0 graden. Daarbij is het zonnig en wordt geen wolk donkerder, noch de lucht, noch de gemoedstoestand. Dat is de perfecte weersomstandigheid om de verwarmingscapaciteit van de 2CV te controleren en ook om te testen of een geïntegreerde winterbescherming een verschil maakt of niet!

Na een paar kilometer rijden besloot ik de winterbescherming aan te doen - men wordt ouder en dus veel gevoeliger! Ik kan eindelijk genieten van dit gezellige, ongehaaste tempo van de 2CV, dat me doet denken aan de begindagen, meer dan 30 jaar geleden, toen ik nog een jonge kerel was en mijn eerste 2CV had. Het was een goedkope, meestal in een zeer slechte staat in die tijd, maar het was mijn vrijheid, het contrast met die conventionele Mercedes, Opel of Ford, die hier in de regio heel gewoon waren. En, heel belangrijk, het was mijn taxi naar de nachtclub, bars, het huis van mijn vriendin.

Ik liep stage als automonteur bij Mercedes en ik mocht de 2CV niet eens op het terrein parkeren. Op mijn werk moest ik een pet op vanwege mijn enorme, opgestoken kapsel met gekleurd zwart haar. Al mijn vrienden reden in oude Franse auto's of ook in sommige begrafenisauto's van Mercedes. Dit was de uitdrukking van rebellie tegen de traditionele jaren 1980. Zo kwam er een geweldig idee in me op. Ik besloot om samen met mijn ex-vriendin een eigen bedrijf op te richten voor reserveonderdelen voor de 2CV. Zo kun je zeker je brood verdienen! We waren jong, dynamisch en vol enthousiasme, weliswaar onervaren maar we wilden doen wat we wilden. Nou, dat is nu 30 jaar geleden! Vol enthousiasme en motivatie begonnen we ons bedrijfje in onze flat op het erf. Het was een geweldig gevoel, want de zaken gingen best goed; maar niet voor lang! De vrienden stapten over van oude op moderne voertuigen, bouwden een huis en werden ouders. En wij? Wij reden nog steeds in onze 2CV of een oude Peugeot en Alfa. Geen huis, geen kind, geen geld. Wel 65 uur per week werken en een hoop problemen.

"Vallen hoort bij het leven. Opstaan is leven!" We hebben ervoor gekozen om op te staan en door te gaan. Vandaag lopen de zaken goed en het is een plezier om met de aardige mensen hier te werken. Natuurlijk zijn er momenten waarop je je een beetje ergert, maar aan het eind van de dag lachen we allemaal samen en daar gaat het om. Misschien heeft de schooltijd in de jaren 80, het feit dat ik anders was, opstandig, me geholpen om bepaalde omstandigheden in het leven het hoofd te bieden en dingen gemakkelijker en veel relaxter aan te pakken. Tegenwoordig neem ik mijn tijd en rijd ik in de 2CV (oké, er staan inderdaad, onder andere, DS, R4 of Peugeot en Alfa ook op de wachtlijst). Bovendien vermijd ik zoveel mogelijk al die digitale technologie en dingen die me echt interesseren.

Terug naar de huidige tijd: In mijn herinnering was de verwarming van de 2CV efficiënter. Het is hier behoorlijk koud. Of ben ik echt te oud? Daarom besloot ik terug te rijden naar de garage, terwijl ik naar "The Cure" luisterde. Wat een leuke avond, hoewel een beetje koud.
Dankzij veel mensen heb ik veel situaties kunnen meemaken, waardoor ik vandaag kan vertellen. Dat is ook het positieve van oud worden; de hoogachting stijgt niet alleen, maar je wilt het ook graag onder woorden brengen. Ik wil ook mijn oprechte dank uitspreken aan mijn medewerkers, want zonder hun betrokken medewerking was dit niet mogelijk geweest.

Een grote dank gaat uit naar mijn voormalige vriendin, eigenlijk mijn geliefde vrouw, die me toestond te doen wat ik wilde. Ik bedank haar ook voor haar waardevolle adviezen, steun en ook voor het feit dat ze me af en toe afremde wanneer dat nodig was. En last but not least bedank ik mijn ouders dat ze me hebben laten doen wat ik noodzakelijk achtte. Ook al klinkt het als trompet blazen, ik ben trots op mezelf en op wat ik heb bereikt. Ik ben blij dat het me gelukt is om dingen te doen volgens mijn levensfilosofie, zonder me te laten overmeesteren door al die verplichtingen of de digitale wereld. Zo kan het ook blijven.

Laten we samen vooruitkijken naar wat ons de komende 30 jaar te wachten staat.
Ansgar Olberding
Baas